Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΨΑΡΑΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ
Όσοι μεγαλώσαμε πλάι σε θάλασσα γυρνούσαμε όλημερίς μ΄ ένα κοντοβράκι
ξυπόλητοι και ο ήλιος έδινε ένα σκούρο χρώμα στο δέρμα. Γιαυτό και πάντα στα
αρχαία αγγεία και στις τοιχογραφίες οι άνδρες εικονίζονται με βαθιά απόχρωση
κόκκινης ώχρας ενώ οι γυναίκες, που δεν έβγαιναν εύκολα στο φως, με σχεδόν
λευκό χρώμα. Μιας και ένας παλαιός καθηγητής ανθρωπολογίας μ΄ είχε πει ότι ο
σωματότυπός μου ονομάζεται «Αιγειακός», όπως του Ψαρά της Θήρας, θυμήθηκα ότι
ποτέ δεν μ έκαψε ο ήλιος, ούτε ξεφλούδισε το δέρμα μου. Δεν έχω εμπειρία
εγκαυμάτων. Προφανώς φταίει η Αιγειακή «μελαγχροινότητα». Από μικρός θυμάμαι
ψαράδες μισόγυμνους και ξυπόλυτους να δένουν ολόϊδια σε αρμάθες τα φρέσκα ψάρια
τους, προσπαθώντας να ανακαλύψουν πιθανούς αγοραστές και να γυρνούν στο λιμάνι.
Ακόμη και το ξυρισμένο κεφάλι επιβιώνει ως σήμερα (ή πιο καλά κοντοκουρεμένο να
το πω) αλλά χωρίς τις δύο τούφες του αρχαίου παληκαριού.
Η καταπληκτική τοιχογραφία «εφ’ υγροίς» (ή ιταλικά fresco) με τον Ψαρά της Σαντορίνης
(ή ιταλικά Santa Irina)
ζωγραφίστηκε πριν από τουλάχιστον 3671 χρόνια (1650 π.Χ.) σ΄ ένα δωμάτιο μιας
κατοικίας στο σημερινό χωριό Ακρωτήρι, που κοιτάει νότια προς την Κνωσσό των
Μινωϊτών.

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου