CARNIVAL AND TRIODE / ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΚΑΙ ΤΡΙΩΔΙΟ

February and March in ancient times were the months celebrating the rebirth of nature, Spring and fertility. In the Latin speaking part of the Roman Empire the Lupercalia were celebrated, while in the Greek speaking the Great Dionysia and the Anthesteria.

Around the first Christians raged pagan orgies and cruel images of primeval deities. The same thing happened later, in christian Constantinople. Today the Carnival is harmless, then it was disastrous.

The ancient Church accompanied the 40-day struggle of the catechumens in view of their baptism on Easter with the participation of all believers. In addition to the 40 days of fasting, instituted an additional preparation, 4 Sundays before the beginning of Lent, the so-called 4 Sundays "of the Triode".

But in no way did not put forward the separation, the removal, the idea that dominates the Old Testament: "get away, get away, get out of there and do not touch uncleanness" (Is. 52,11) and "blessed is the man who has not walked in a way like the the ungodly want and he did not stand in the way of sinners" (Ps. 1,1). There is not even a reference to the carnival in the ecclesiastical texts.

If we were to create today the 4 Sundays of the Triode, perhaps we would be separatist, divisive. "Us" and "them". But this is the great trap, pointed out by the Fathers of the Churce.

Today, first Sunday of the Triode, Sunday of the Publican and Pharisee, the spiritual struggle begins by pointing out the fraud of "comparison". It is no coincidence that the name of the Pharisees, "Perusim" in Hebrew, means "the set apart ones".

The second Sunday speaks of the love of a Father who does not judge his wayward son, only embraces him. The third about the Coming Judgment, about how much love everyone has given and the fourth about the forgiveness we must give to all who harm us and the fall of Adam and Eve because of their desire to take the place of their God the Father.

The only "carnival" reminder is made in the Apostolic reading on Tyrinis Sunday, the last Sunday, with Paul saying that we should no longer go about with drunkenness and comedies, but also strictly pointing out that God accepts everyone and that no one has the right to judge the other people (Rom. 14,4).

In the photo, the triumph of Dionysus. The god stands in a chariot drawn by two tigers and driven by a Satyr. Maenads follow. Excellent mosaic of the 3rd century AD. Setif, Algeria.

+E. G.

-------------------------

Ο Φεβρουάριος και ο Μάρτιος στην αρχαιότητα ήταν οι μήνες που εορτάζονταν η αναγέννηση της φύσης, η Άνοιξη και η γονιμότητα. Στην λατινόφωνη πλευρά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εορτάζονταν τα Λουπερκάλια, ενώ στην ελληνόφωνη τα Μεγάλα Διονύσια και τα Ανθεστήρια.

Γύρω από τους πρώτους χριστιανούς μαίνονταν (κυριολεκτικά) τα παγανιστικά όργια και οι σκληρές εικόνες αρχέγονων θεοτήτων. Τα ίδια γίνονταν και αργότερα, στην χριστιανική Κωνσταντινούπολη. Σήμερα το Καρναβάλι είναι ακίνδυνο, τότε ήταν καταστροφικό.

Η αρχαία Εκκλησία συντρόφεψε τον 40ήμερο αγώνα των κατηχούμενων εν όψει του βαπτίσματός τους το Πάσχα με την συμμετοχή όλων των πιστών. Εκτός από τις 40 μέρες νηστείας, θέσπισε και μια επιπλέον προετοιμασία, 4 Κυριακές πριν την έναρξη της Σαρακοστής, τις λεγόμενες 4 Κυριακές «του Τριωδίου».

Καθόλου όμως δεν προέβαλε τον διαχωρισμό, την απομάκρυνση, την ιδέα που κυριαρχεί στην Παλαιά Διαθήκη: «απομακρυνθήτε, απομακρυνθήτε, φύγετε από εκεί και μην πιάνετε ακάθαρτο» (Ησ. 52,11) και «μακάριος ο άνθρωπος που δεν πορεύτηκε σε δρόμο όπως τον θέλουν οι ασεβείς και σε οδό αμαρτωλών δεν στάθηκε» (Ψαλ. 1,1). Ουτε καν σαν αναφορά δεν υπάρχει στα εκκλησιαστικά κείμενα το καρναβάλι.

Αν δημιουργούσαμε σήμερα τις 4 Κυριακές του Τριωδίου, ίσως ο λόγος μας να ήταν αποσχιστικός, διαχωριστικός. «Εμείς» και «αυτοί». Αυτή όμως είναι η μεγάλη παγίδα, που επισημαίνουν οι Πατέρες.

Σήμερα, πρώτη Κυριακή του Τριωδίου, Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου, ο πνευματικός αγώνας ξεκινάει από την επισήμανση της απάτης της «σύγκρισης». Δεν είναι τυχαίο το ότι και το όνομα των Φαρισαίων, «Περουσίμ» στα εβραϊκά, σημαίνει «οι ξεχωρισμένοι».

Η δεύτερη Κυριακή μιλάει για την αγάπη ενός Πατέρα που δεν κρίνει τον γιο που παραστράτησε, μόνο τον αγκαλιάζει. Η τρίτη για την Μέλλουσα Κρίση σχετικά με το πόσο αγάπη έδωσε ο καθένας και η τέταρτη για την συγγνώμη που πρέπει να δίνουμε σε όλους όσους μας βλάπτουν και την πτώση των Πρωτοπλάστων εξαιτίας της επιθυμίας τους να πάρουν την εξουσία από τον Θεό Πατέρα τους.

Η μοναδική «καρναβαλική» υπενθύμιση γίνεται στο Αποστολικό ανάγνωσμα την Κυριακή της Τυρινής με τον Παύλο να λέει ότι πλέον δεν πρέπει να πορευόμαστε με μεθύσια και κωμωδίες, αλλά και να επισημαίνει αυστηρά ότι ο Θεός όλους τους δέχεται και ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να κρίνει τον άλλον (Ρωμ. 14,4).

Στην φωτογραφία ο θρίαμβος του Διόνυσου. Ο θεός στέκεται σε άρμα που το σέρνουν δύο τίγρεις και το οδηγεί ένας Σάτυρος. Ακουλουθούν Μαινάδες. Εξαιρετικό ψηφιδωτό του 3^ου αιώνα μ.Χ. Σέτιφ, Αλγερία.

+Ε. Γ.